Հայաստանը չի կարող ձեռքերը լվալ Արցախից։ Եթե մենք նախաձեռնությունը չենք վերցնում և չենք զբաղվում Արցախով, ապա ինչպես տեսնում ենք, այդ հարցը ինքն է մեզ հետապնդելու՝մեզ համար անկանխատեսելի հետևանքներով։
Եթե վարչապետը գիտակցում է նման հեռանկարի հավանականությունը պիտի նաև գիտակցի իր անձնական պատասխանատվությունը՝ Հայաստանն ու Արցախը լինել-չլինելու վտանգի առաջ կանգնեցնելու հարցում:
Սա նշանակում է՝ Ընկերությանը երկու տարով զրկել պետական գնումների բացարձակ բոլոր մրցույթներին մասնակցելու իրավունքից:
Սննդի արդյունաբերության զարգացմանն ուղղված պետական աջակցության ծրագրերն ունեն ցածր արդյունավետություն։
Հանքը՝ պատրվակ, ամեն գնով Արցախի հայաթափումը՝ միջանկյալ նպատակ, իշխանության հաստատման նախադեպը՝ գերնպատակ
Լաչինի միջանցքի, մեր լինել-չլինելու, խաղաղության և մյուս կարևոր հարցերի փոքրաթիվ բանալիներից մեկը Երևանում է։ Իսկ հիմա մենք մեր «բանալին կորցրել ենք» ու ոչ մի հարցի լուծում չենք տեսնում։ Իսկ այդ լուծումները կան. խաղաղության հնարավորությո´ւնն էլ կա։
Ի՞նչ երաշխիքներ կան, որ պետական աջակցություն ստացած կազմակերպությունները նպաստելու են ՀՀ-ում ՏՏ ոլորտի զարգացմանը։
Արդեն քսան տարի է, մենք գիտենք, որ Հայաստանը երկրորդ սիլիկոնային հովիտն է, որ Հայաստանի ՏՏ ոլորտը երկրի տնտեսության շարժիչն է, ապագան, հույսը և պարծանքը։ Աշոտ Խաչատրյան, «Հայկական Ծրագրեր» ընկերության նախագահ
Եվ պատկերացրեք, որ մենք սա իրականացնում ենք մի պայմաններում, երբ չունենք պատշաճ քաղաքային պլանավորման (հիմա՝ քաղաքաշինական) փաստաթղթեր ու կարգավորումներ։
Տեսանյութեր
Լուսանկարներ
