հանդիպեցի տնօրեն Աշոտ Բլեյանին, հանրահայտ քանդակագործ Վիգեն Ավետիսին, կրթահամալիրի և քանդակի դպրոցի դասախոսներին և սաներին` Մարդկանց, ովքեր ասես իմ վաղեմի բարեկամներն էին: Հուզված էի, բայց ամեն ինչի մասին հերթով:
Այն, ինչ դրված է մյուս նժարին ու ավելի ծանր է, թույլ չի տալիս խոսել նաև ԱԺ պատգամավորներին, որոնք ամեն պահի սիրում են աջուձախ են ճոճել իրենց լեգիտիմությունը՝ ՙՄեզ ժողովուրդն է ընտրել, մենք ներկայացնում ենք ժողովրդին։
Գույքահարկի վճարումն իսկապես քաղաքակիրթ, պետական մտածողության դրսևորում է, այն պարտավոր են վճարել Հայաստանի բոլոր քաղաքացիներն անխտիր:
Անթույլատրելի է այն իրողությունը, երբ աշխատակիցը, մանավանդ պաշտոնյան, դատապարտյալների առջև ասում է, օրինակ՝ «ես կողմ եմ մահապատժին» կամ «ձեռքս ճար լիներ` ցմահ ազատազրկվածների 99 %-ին անձամբ կգնդակահարեի»:
Փոքրիկ վերապահումներով հանդերձ՝ կարող ենք հաստատել, որ երեսուն տարվա անկախության ժամանակաշրջանում՝ Հայաստանի հանրապետությունում քաղաքական համակարգ չձևավորվեց:
Ն. Փաշինյանն ու հատկապես Ի. Ալիեւն իրենց պահում են ոչ թե պատասխանատու պետական այրերի, այլ բակում տաքարյուն տղաների նման, որոնք խոսքեր են շպրտում առանց մտածելու հետեւանքների մասին։
Ինչպես յուրաքանչյուր ոլորտում, այդպես էլ քրեակատարողական, ակնհայտ է, որ կառավարության կողմից նոր ծրագրերի, նոր քաղաքականության հռչակումով ոչ մի բան չի փոխվի, եթե չկան գործուն մեխանիզմներ դրանք կյանքի կոչելու:
Ազէրպէյճանի վերջին ոտնձգութիւնները բնականաբար դպան համահայկական զգայուն ջիղին։
Հարգելի վարչապետ, ինչո՞ւ օտարվեցին երկրի համար ռազմավարական նշանակություն ունեցող և մեծ շահույթ ապահովող՝ կապի, էներգետիկայի համակարգերը, արդյունաբերական ձեռնարկությունները, հանքաքար վերամշակող գործարանները և ամենաշահութաբերը՝ առևտրի համակարգը:
Տեսանյութեր
Լուսանկարներ
