Մշակոյթը, իր ամենէն լայն առումով[1], դարեր շարունակ եղած է մեր ազգը պահող ու պահպանող կենսական ուժը։ Մշակոյթը մեր ազգային ինքնութիւնն է, մեր դիմագիծը, մեզ բնորոշող և ուրիշ ազգերէ զանազանող ամենէն կարևոր գործօնը, մեր ազգային վարկը։
Ճշմարտության մասնիկ դրանում կա. Հայաստանի իշխանություններն արդեն քառորդ դար միջազգային տարբեր հարթակներում իրենց հասցեին հնչող բազմաթիվ մեղադրանքներ են «կուլ տալիս» միջազգային իրավունքի կանոնները խախտելու համար:
Հեղափոխություն է լինում, իշխանության են գալիս նրանք, ովքեր մեծահարուստներին հարկային արտոնություններ են տալիս, պրոգրեսիվ եկամտահարկը վերացնում, այն հարկը, որ հնարավորություն էր տալիս հարուստներին հիշել աղքատ հայրենակիցների մասին։
Հայաստանում հստակ ձևավորվել է նոր սուր մարտահրավեր՝ ընդհանուր դեգրադացիան։ Պետական, հանրային, հասարակական դեգրադացիան։
2018 թ.-ին ԱՄՆ խաղարկային վիզաների կամ գրին քարտի խաղարկությանը Հայաստանից դիմել է 110 725 քաղաքացի:
Բոլորը գիտեն, որ լիբանանեան քաղաքական բեմի բոլոր դերակատարները օտար, արտասահմանեան հովանաւորներ ունեցած են եւ ունին այսօր։
Ո՞րն է մեր բուհերում ցածր կամ ոչ մրցունակ կրթության պատճառը:
Իսկ Լիբանանի ընկերատնտեսական ու քաղաքական տագնապն ու բողոքաւորներով թէժացած փողոցները՝ երկրի տնտեսութեան քանդումին եւ վտանգաւոր բախումներու ազդանշանը կու տան:
Սիրիայի հյուսիսում թուրքական բանակի գործողությունն արմատապես փոխել է շահերի գլոբալ դասավորությունը: ՆԱՏՕ-ի ներսում ճգնաժամ է առաջացել: