Հայ ընթերցողին տակավին անհայտ Կոնստանտինոս Կավաֆիսը (1863-1933) քսաներորդ դարի հույն մեծ բանաստեղծներից մեկն է: Եւրոպացի գրականագետների կարծիքով, նա Հոմերոսից եւ հին ողբերգակներից հետո միակն է, ով իրապես համաշխարհային ճանաչում է ունեցել: «Բարբարոսներին սպասելիս» բանաստեղծությունը, որ գրվել է վեց տարում' 1898-1904 թվականներին, ակնհայտորեն կապված չէ այդ ժամանակի իրողությունների հետ: Հիմքում ունենալով Կոնստանդնուպոլսի անկման թեմատիկ ակնարկը, այն արծարծում է հասարակության բարոյական արժեքների եւ չափանիշների վտանգավոր սպառվածության թեման, երբ միակ ու վերջին հույսը դարպասները բացելն ու կամովին հանձնվելն է:

Բարբարոսներին սպասելիս

Մարդիկ ինչո՞ւ են հավաքվել
քաղաքի մեջ, փողոցներում:

- Բարբարոսները պիտի գան:

Սենատն ինչո՞ւ է պարպվել,
սենատորներն ինչո՞ւ անգործ
էլ չեն գրում մեզ օրենքներ:

- Դե ասացինք բարբարոսները
գալու են ու էլ ի՞նչ օրենք:
Կգան նրանք, ու կգործեն
օրենքները իրենց դրած:

Ինչո՞ւ է մեր կայսրը զարթնել
առավոտի ծեգից առաջ
ու զարդարված թագով բազմել
դարպասներին մերձ իր գահին:

- Բարբարոսներն են ժամանում, արդեն ասինք:
Կայսրը պիտի տեսնի նրանց առաջնորդին
ու պիտի տա շնորհագիրը մագաղաթյա,
ուր տիտղոսներ կան զանազան:

Իսկ իշխաններն ու մարզպաններն
Ինչո՞ւ են վառ հագուստներով,
եւ ակնակուռ ապարանջան-մատնիքներով
ու ձեռներին գավազաններ արծաթազարդ:

- Բարբարոսներն են ժամանում.
փայլը նրանց կկուրացնի:

Իսկ ո՞ւր են մեր ճարտասանները,
անսովոր է լռությունն այս:

- Բարբարոսներն են ժամանում,
նրանց սրտով չեն այդ ճառերը:

Բայց, կաց, խուճա՞պ է քաղաքում,
փողոցներում ամայությո՞ւն:
Այս ի՞նչ տագնապ է թաքցնում
մարդկանց տուն ու կացարանում:

Գիշերն իջավ: Բարբարոսներն, ահա, չեկան:
Հետո երկրի սահմաններից լուր բերին, թե
բնության մեջ բարբարոսներ էլ ոչ էլ կան:

Բա ի՞նչ պիտի անենք հիմա.
Գուցե դա էր ելքը միակ:

Ռուս. թարգմ. Տիգրան Պասկեւիչյանը