«Միտք» վերլուծական կենտրոնի փորձագետ Վահե Սարգսյանի կարծիքով, Վրաստանում Հայ առաքելական եկեղեցուն տրամադրված  հանրային իրավունքի իրավաբանական անձի կարգավիճակը խոցելի կողմեր ունի: 

Կարգավիճակ տրամադրված եկեղեցիներին գրանցում են որպես ոչ կառավարական կազմակերպություններ: «Այիսնքն` այն, ինչից մենք երկար ժամանակ հրաժարվում էինք»,- ասում է Վ. Սարգսյանը: Այստեղ փորձագետը հակասություն է տեսնում և Վրաստանի օրենսդրական բաց է համարում այն, որ չընդունվեց «Կրոնի մասին» առանձին օրենք, այլ փոփոխություններ մտցվեցին Վրաստանի Քաղաքացիական օրենսգրքում:

Այնուամենայնիվ, փորձագետը ընդունված փոփոխությունները վրացական իշխանությունների կողմից կատարված հերոսական քայլ է համարում` եկեղեցական «դիկտատուրայի» բացարձակ հեղինակության պայմաններում: «Վրացական իշխանությունները եկեղեցականներից պոկեցին այն, ինչքան կարող էին,- հավելում է Վահե Սարգսյանը,- վրացական իշխանություններն առաջին անգամ տղամարդկություն ցուցաբերեցին և շովինիստական ծայրահեղ մթնոլորտի պայմաններում կարողացան համապատասխան քայլ անել»:

Անդրադառնալով քաղկեդոնական տաճարների նկատմամբ վրացական կողմի պահանջներին` Վահե Սարգսյանը կարծիք հայտնեց, որ պետք է չեզոքացնել վրացական պահանջատիրությունը Լոռու մարզի քաղկեդոնական հուշարձանների ու եկեղեցիների նկատմամբ և տեր կանգնել հայկական մշակութային արժեքներին: 

Ավելին, փորձագետը հիշեցրեց, որ երկար ժամանակ Ջավախքի քաղկեդոնական տաճարների և հուշարձանների հանդեպ ոչ Հայաստանի մշակույթի նախարարությունը, ոչ էլ հայ եկեղեցական համակարգը պատշաճ ուշադրություն չի դարձրել: Օրիանակ` որտե՞ղ էին նրանք Ախալքալաքի շրջանի Գումբուրդո և Սամսար գյուղերում եկեղեցիների վրացականացման փորձերի ժամանակ:  

Մինչդեռ ջավախքահայությունը, մասնավորապես Ջավախքի գյուղական բնակչությունը, իրեն տեր է զգում այդ մշակութային արժեքներին, և պետք է նրանց հետ համախումբ լինել: