Վերջերս ազգային գրադարանի տնօրենին պաշտոնից ազատելու կապակցությամբ մեծ աղմուկ բարձրացրին և գրադարանի աշխատակիցները, և ընթերցողները, և հանրապետության ու սփյուռքի հայ մտավորականության սերուցքը: Ես, որպես ազգային գրադարանի ընթերցող, առաջիններից էի, որ տվեցի իմ ստորագրությունը` ի պաշտպանություն Դավիթ Սարգսյանի:

Ծանոթ եմ նրա մարդկային, մտավորականի, ղեկավարի բարձր մակարդակին, որից միմիայն շահել է հանրապետության մշակութային կյանքը: Ազգային գրադարանը նախորդ տնօրենների ղեկավարման օրոք երբեք այսքան ակտիվ չի եղել, ընթերցողների հետ այսպիսի հաճախակի հանդիպումներ չեն եղել, որի ժամանակ Դավիթ Սարգսյանը համբերատար լսել է բոլորիս առաջարկությունները, ընդառաջել, օգնել…

Եվ բարձրացած աղմուկից, ճիշտն ասած, ես էլ ոգևորվեցի: Այսպիսի մի դեպք չեմ հիշում, երբ աշխատակազմն այսպիսի ոգևորությամբ ու նվիրվածությամբ պաշտպանի իր ղեկավարին, վերջերս այնքան հաճախակի դարձան նախարարներ փոխելը, ոչ մի այսպիսի երևույթ չգրանցվեց: Եվ մեծ հույսեր ունեի, որ վերջապես ժողովրդի ձայնը տեղ կհասնի, ի վերջո, նրանց ուզածները իշխանափոխություն չէր, բողոք չէր կառավարության դեմ, պարզ, արդարացի խնդրանք ՀՀ մշակույթի նախարարին, որի բովանդակությունը հետևյալն էր. «Տիկին Պողոսյան, թույլ տվեք շարունակել զարգացնել Ազգային գրադարանը, թույլ մի տվեք նահանջել մեր նվաճած բարձունքներից»:

Ոգևորված էինք նաև ընթերցողներս: Ու նաև մինչև վերջին պահը լիահույս էինք, որ Դավիթ Սարգսյանը կշարունակի պաշտոնավարել ազգային գրադարանի տնօրենի պաշտոնում, սակայն…

Հերթական անգամ արհամարհվեց ժողովրդի արդարացի խնդրանքը իշխանությունների կողմից, հերթական անգամ կոտրեցին աշխատող մարդկանց թևերը հենց թռիչքի պահին, և դեռ ուզում են, որ հարգենք այս իշխանություններին, սիրենք երկիրը…

Երկիրն էլի սիրում ենք, շա˜տ ենք սիրում, բայց ամեն անգամ հիասթափվում նրա «տերերից»:

Կարծում էի` մտավորականների բարձրացրած այս աղմուկից ինչ-որ բան կփոխվի մեր մշակութային կյանքում, հաշվի կառնվի պատմաբան, ԳԱԱ թղթակից անդամ Բաբկեն Հարությունյանի, Դանիել Երաժիշտի, գեղանկարիչ Նիկոլ Աղաբաբյանի, Հրանտ Թաթոսի, թատերագետ Լևոն Մութաֆյանի, մեր անվանի մյուս մտավորականների կարծիքները, սակայն…, կրկին հիասթափություն. Հասմիկ Պողոսյանը որոշել է և վերջ, մշակույթի գործիչներն ովքե՞ր են, որ մշակույթի նախարարը հաշվի առնի նրանց կարծիքը, առավել ևս ժողովրդի կարծիքը:

Սրանում ես /և ոչ միայն ես/ միանշանակ համոզվեցի այն բանից հետո, երբ Վերահսկիչ պալատը միլիոնների խախտում արձանագրեց Պողոսյանի կողմից, և նա դեռ շարունակում է պաշտոնավարել: Միշտ քարոզում են, որ պետության փողերը ոչ ոք իրավունք չունի ուտել, իսկ ահա նույն պետությունը բացահայտեց Հասմիկ Պողոսյանի կերած փողերը, նույն պետությունն էլ նրան թողեց իր պաշտոնին, գոնե ձևի համար մի որոշ ժամանակ հաներ կամ ուրիշ պաշտոնի իջեցներ: Այ, եթե նրա փոխարեն լիներ մի շարքային քաղաքացի, ինչպե˜ս, ո˜նց, պետության փողերն ուտողը չի˜ մարսի այն: Տեսա՞ք, լավ էլ մարսեց Հասմիկ Պողոսյանը, ուրեմն երևի արդեն կարելի է ուտել…

Մասնագիտությամբ կենսաբան մշակույթի նախարարը ի՞նչ տրամաբանությամբ է առաջնորդվել, որ ազգային գրադարանի` կենդանի մի օրգանիզմի ղեկավար է նշանակել «տեխնոկրատ» մեկին` Տիգրան Զարգարյանին: Նա կարող էր հրաշալիորեն ղեկավարել գրադարանի այդ համապատասխան բաժինը, սակայն ոչ ամբողջ գրադարանը:

Ու եթե փաստացի` չէ, ապա բարոյապես հաստատ ինքնաոչնչացվեց, համենայն դեպս, գրադարանի աշխատակազմը, ընթերցողներն ու մտավորականությունը, որը դեռ մի թիզ հավատում էր այդ նախարարությանը ու հիմա այլևս չի հավատում:

Տիգրանուհի Քերոբյան

ասպիրանտ, Ազգային գրադարանի ընթերցող

Հ.Գ. Ես օգտվում եմ նաև ԳԱԱ ֆունդամենտալ գիտական գրադարանից, և ականատեսը եղա, թե ինչպես են աշխատակիցները հրճվանքով, անթաքույց ուրախությամբ մեկը մյուսին հայտնում Զարգարյանի` ակադեմիայից հեռանալու լուրը, նրանցից մեկը նույնիսկ առաջարկեց` եկեք նշենք, իսկ աշխատակիցներից մեկն էլ կանխեց` ասելով. «Մի ուրախացի, սաղ ցեղին թողել ա ստե, մեկ էլ տեսար` տղեն կամ ախպերը նստեցին իրա տեղը…»: