«Երիտասարդ առաջնորդների» ծրագիրն էլ նման է «Սփյուռքի վերին պալատի» ներկայացուցիչների ծրագրին: Ակամայից հարց է առաջանում՝ ովքե՞ր են այդ «երիտասարդ առաջնորդները», ո՞վ է որոշում նրանց «առաջնորդ» լինելու հանգամանքը:

«...Առաջնորդների համար ստեղծել փոխադարձ ճանաչողության դաշտ, կապել հայրենիքի հետ»:

Փոխադարձ ճանաչողություն ո՞ւմ հետ, Հայաստանի երիտասարդի՞ հետ, որն օր առաջ ցանկանում է Հայաստանից փախչել, թե՞ օլիգարխների «լավ բալիկների» հետ, որոնց համար Հայաստանն ու հայ ժողովուրդը, շահաբեր օբյեկտից բացի, ոչինչ չեն նշանակում:

«Քննարկել… հայապահպանության, հայ համայնքներում ազգային ինքնության պահպանման ու զարգացման, ձուլման դեմ պայքարի հարցերը»:

Սփյուռքի համայնքների հասարակական եւ քաղաքական գործիչները, ունենալով երկարամյա փորձ, քաջ ճանաչելով իրենց համայնքն ու իրենց «երիտասարդ առաջնորդներին», մեծ դժվարություններով են կարողանում եղածը պաշտպանել: Հարց է առաջանում, հարգելի սփյուռքի նախարարուհին «երիտասարդ առաջնորդների» հետ ի՞նչ պիտի քննարկի, եթե այդ երիտասարդները ու ինքը՝ տկն նախարարուհին, ընդհանրապես գիտելիքներ չունեն եւ տեղյակ չեն սփյուռքի համայնքի սոցիալ- տնտեսական, քաղաքական ու հոգեբանական վիճակին:

Ազգային ինքնության պահպանման, ձուլման դեմ պայքարի ամենալավ ձևը Հայաստանի ժողովրդին Հայաստանում պահելն է: 20 տարիների ընթացքում Սփյուռքը «շնորհիվ» Հայաստանի իշխանությունների, կրկնապատկվել է: Հայրենաբնակ ժողովրդին մի արտահանեք Սփյուռք, որպեսզի հետագայում էլ կարիք չլինի «մտահոգվել» ազգային ինքնության պահպանման հարցով:

«…Համատեղ քննարկումների, երկխոսության արդյունքում առաջարկել հայկական համայնքներում արդյունավետ կառավարման կառուցակարգերի ներդրման, երիտասարդների ակտիվ ներգրավման ձևեր և միջոցներ, ստեղծել նրանց ակտիվացման, հայրենիքի հետ սերտ կապերի հաստատման համար ամուր հիմքեր» (Այստեղ Հակոբ Պարոնյանը կասեր՝ Արաբ ըլլամ, թե բան մը հասկցա):

Բառերի գեղեցիկ ընտրանին ու ավտոմատորեն շարադրումը, ապացույցն է այն բանի, որ ոչ մի լուրջ բան էլ տեղի չի ունենալու, չի էլ կարող ունենալ, քանի որ վերոշարադրյալից պարզ է դառնում, որ սփյուռքի նախարարությունը որքան անտեղյակ է խնդիրներին, ուստի՝ ինչպե՞ս է ուզում խնդիր լուծել: Երբ «Սփյուռք-Հայաստան» համաժողովներ տեղի ունեցան, «լուրջ» հարցեր քննարկվեցին, ո՞ւր են արդյունքները…

Տիկին նախարարուհին՝ տեսնելով, թե սփյուռքի «տարեց առաջնորդները» լավ չեն աշխատում, փորձում է «երիտասարդ առաջնորդների՞ն» ներգրավել իր ծրագրերն իրականացնելու մեջ…

Տիկին նախարարուհին որոշել է այս անգամ ոչ միայն Հայաստանը զարգացնել, այլ սփյուռքի համայնքները նույնպես՝ կիրառելով «կառավարման» նոր ձևեր:

Նախարարությունն ուզում է «առաջնորդ երիտասարդներին ծանոթացնել ՀՀ պետական կառավարման համակարգի, իրականացվող համահայկական ծրագրերի, հայ ազգային հիմնախնդիրների ու դրանց առաջնահերթությունների հետ»:

Տիկին նախարարուհին ինքն էլ լավ գիտի, որ «երիտասարդ առաջնորդները» շատ լավ ծանոթ են «ՀՀ պետական կառավարման համակարգի» հետ, բայց թե ի՞նչ «իրականացվող համահայկական ծրագրեր» կամ «համազգային խնդիրներ […], առաջնահերթություններ» կան, պարզ չէ, կամ էլ նախարարուհին մեզ՝ տարեցներիս, այդ մասին չի ցանկացել տեղեկացնել:

Բոլոր այն միջոցառումները, որոնք նպաստում են հայրենիքը ճանաչելու գործին, անվերապահորեն խրախուսելի են: Սակայն այնպիսի ձևական ծրագրեր, ինչպես՝ «Սփյուռքահայ երիտասարդ առաջնորդների ամառային դպրոց» ծրագիրը, մեղմ ասած՝ անլուրջ է:

Առանց ամպագոռգոռ ու ոչ իրականանալի ծրագրերի մասին գեղեցիկ շարադրություններ գրելու՝ կարելի է համեստորեն սփյուռքի հայ երիտասարդներին Հայաստան տանել, հայերեն լեզվի դասընթացներ անցկացնել, մշակույթին ու երկիրն ծանոթացնել:

Հայաստանի երիտասարդների համար իրականացնել այնպիսի ծրագրեր, որ նրանք ստիպված չլինեն երկիրը թողնել ու օտար ափերում բախտ փնտրել: Այլապես, Սփյուռքի նախարարության կողմից ծրագրված այս տիպի միջոցառումների մասին այլ տպավորություն է ստեղծվում, որն է՝ «սփյուռքի առաջնորդ երիտասարդներին» ներգրավել ներկա իշխանությունների քարոզարշավի շարքերը:

norkhosq.net կայքէջ