Բթանում է ցավը: Ձայնալարարերն ի վար

տաք բառեր են սահում՝ գոյացնելու երդում.

յոթնակապանք խորքում իմ

Հավքերը հիվանդ,


Թևաբախում են նոր ինքնախեղման երթում:


Դարձ՝ ի շրջանըս յուր: Ու ես՝ կըրկին շիվար,


և առավել մենակ՝ իմ օրերն եմ թերթում,


Լոկ զատվել է տենչում հոգին իմ դիվահար


Մարմնիցըս՝ կոփված Ուլիսների հերթում:
Ահա. մերկ ու խոնավ, ապա զարկված սրտից՝


Այս անոթն՝ այլևս բերնեբերան դատարկ,


Անզոր՝ տարբերելու երազյալը ստից


իր սին առասպելն է տանում աննպատակ


այլոց միջով, նրանց արտազատած ցրտի


ու կեղծիքի միջով, որպես դաժան կատակ


կտակելու նրանց, որ մատաղվեն պիտի


Նավզիկեի մերկ ու խոնավ ոտքերի տակ:
Ու չեմ տեսնում արդեն: Ցավի հետ բթացող

ինչ-որ թանձրություն է իջնում երկընքից ցած


պարուրելու այն, ինչ կա՝ ինձնից մնացորդ,


ինչ դեռ չեն վայելել՝ որպես գինի ու հաց –


և ինձ ծանոթ մի շողք՝ գրկում շուշան ու ցող

ձախ ուսի վրայով ինձ է դառնում հանկարծ՝


ու խնամքով սրբում իմ քունքերից հոսող


քո արյունը՝ այսքան անըմպելի կարծած:

Վահագն Աթաբեկյան

03.07.2026թ․