«Բոլոր երջանիկ կոմպոզիտորները նման են իրար, յուրաքանչյուր դժբախտ կոմպոզիտոր դժբախտ է յուրովի»,- փոխակերպված այս միտքը եկավ Գառնու տաճարի դիմաց Գուստավ Մալերի «Ադաջետտոն» լսելիս։ Լարային նվագախմբի և տավիղի համար գրված քնարական պատկերը հնչում էր ծեսի պես։

«Ադաջետտոն» համարվում է կոմպոզիտորի սիրային նամակը կնոջը՝ Ալմային։ Այն  հինգերորդ սիմֆոնիայի չորրորդ մասն է։ 1901 թվականին 41-ամյա Գուստավը Վիաննայում հանդիպել էր 22-ամյա խոստումնալից կոմպոզիտոր Ալմային։ 1902թ.-ին Սիմֆոնիան պատրաստ էր, նույն տարում նրանք ամուսնացան։ Ամուսնու պայմանով  ամուսնությունից հետո Ալման հրաժարվեց ստեղծագործելուց և ամբողջությամբ նվիրվեց ընտանիքին։ Այս հարաբերությունները երաժշտության պատմության ամենահայտնի և բարդ սիրային պատմություններից են։ Միասին ապրած տասը տարիները վերածվեցին խճճված հարաբերությունների այնպիսի կծիկի, որ 1910 թվականին հեղինակավոր կոմպոզիտորը օգնության համար դիմեց հոգեվերլուծության հայր Զիգմուն Ֆրոյդին։

Գուստավ Մալեր, Ալմա Մալեր-Վերֆել

Դանդաղ ձգվող մեղեդին աստիճանաբար լարվում էր։ Հարուստ քրոմատիկ հարմոնիան  հասնում  էր գագաթնակետին ու պարպվում էր, հետո սկսում էր նորից թափ հավաքել․ լիրիկական խտությունից մարդու շունչ է կտրվում։ Մալերի խորը անձնական այս 12-րոպեանոց թերապիան՝ Ադաջետտոն, կտրել էր տեղից և ժամանակից։ Նվագախմբին ու հանդիսատեսին նկարահանող դռռացող դրոնները վերադարձրին հետ՝ մեր ժամանակներ՝  մայիսի 31, Գառնու տաճար։ Հայաստանի ազգային ֆիլարմոնիկ նվագախումբը նվագում էր Վիեննայի ֆիլհարմոնիկ նվագախմբի երաժիշտների հետ, միջոցառման հատուկ հյուրերն էին Ինգա և Անուշ Արշակյանները։