Այն բանից հետո, երբ Արսեն Ջուլֆալակյանը դարձավ օլիմպիական խաղերի արծաթե մեդալակիր, Ջուլֆալակյանները պատմության մեւ մտան իբրեւ օլիմպիական մրցանակակիրների Հայաստանի երրորդ ընտանիք:

Առաջինը Ազարյանների ընտանիքն է. մարմնամարզիկ Ալբերտ Ազարյանը 1956-ի Մելբուռնի 16-րդ խաղերում 2 ոսկի էր նվաճել, իսկ 1960-ին՝ Հռոմի 17-րդ խաղերում, 1-ական ոսկի եւ արծաթ: Նրա որդին՝ Էդուարդը, 1980-ի մոսկովյան 22-րդ խաղերում ոսկի նվաճեց: Ազարյանների ընտանիքն առայժմ անգերազանցելի է իր նվաճած մեդալների որակով ու քանակով: 

Երկրորդը Միլիտոսյանների ընտանիքն է: 1976-ի Մոնրեալի 21-րդ խաղերում ծանրորդ Վարդան Միլիտոսյանը դարձավ արծաթե մեդալակիր: 1988-ին՝ Սեուլի 24-րդ խաղերում, նրա եղբորորդին՝ Իսրայելը, նվաճեց նույն գույնի մեդալ: Իսկ արդեն 1992-ի Բարսելոնի 25-րդ խաղերում Իսրայել Միլիտոսյանը դարձավ օլիմպիական չեմպիոն: 

Ինչպես ասվեց, երրորդ օլիմպիական ընտանիքը Ջուլֆալակյաններն են: 1988-ի խաղերում Լեւոն Ջուլֆալակյանը դարձավ լավագույնը իր քաշային կարգի ըմբիշների մեջ: Այդ ժամանակ նրա որդին 1 տարեկան էր: 24 տարի անց արդեն Արսենը կանգնեց օլիմպիական հարթակին՝ դառնալով արծաթե մեդալակիր: Սակայն սա կարծես թե վերջը չէ, ու Ջուլֆալակյանների ընտանիքում մեդալներ թերեւս դեռ կլինեն:

Օլիմպիական տիտղոսակիր ընտանիք դառնալու հնարավորություններ ունեն ծանրորդներ Միրզոյաններն ու Վարդանյանները: Հոկսեն Միրզոյանն ու Յուրի Վարդանյանը արդեն դարձել են չեմպիոններ, հերթը նրանց զավակներինն է:  

Լուս.՝ london2012.com-ի